دریانورد و دریازدگی

چند سالگی

navies — Wed, 02 Dec 2009 17:11:18 GMT

چند ساله شد!

همین!

هیچ چیز هم عوض نشد! بدتر هم شد!

من و بلاگم مثل هم شدیم، خاموش، تکراری و البته چند ساله! چون حقیقت اینست که من هم چند سالی سن دارم. نوساز نیستم دیگر!

navies — Wed, 21 Oct 2009 23:10:18 GMT

آخ زندگی! دلم لای در مانده است!

پشیمانی سگ مآبانه

navies — Thu, 03 Sep 2009 01:43:49 GMT

کاش یکبار توی گوشم می زدی

یا با من لجبازی می کردی

یا زودتر می چشاندی رمیدنت را

قطعا آدم می شدم

آدمم می کردی

تو هم حوا می شدی

درباره ی مملی

navies — Tue, 04 Aug 2009 19:55:58 GMT

در درجات این دنیای پست و زرق و برقش که هیچ اش به ما ارزانی نشد دردناک ترین اتفاق به حقیقت پیوستن بدبینانه ترین پیش بینی هایت است. جیب جلیقه هایم از سیگار ها پر و خالی می شوند و من پیرتر پیرتر می شود و البته بازنده تر. درد ماندگار است و دارو فراوان. از مسکن های مختلف و درمان های قطعی والبته ترسناک و دردناک. این طبیعت دنیای پست است، در بده-بستان هیچ وقت ضرر نمی کند و قطعا بهترین های هر نوع را به گران ترین اشیا معامله و در حقیقت معاوضه می کند و احتمالا [احتمال قریب به یقین] انسان ها بازنده ی این سریال معاملات و معاوضات هستند.

* * *

من تو را از جایی که نبودی به جایی آوردم که باز هم نبودی. تو را تغذیه می کنم، تو را شکنجه می کنم، تو را آبدیده می کنم. من تو را فولاد می خواهم و تو خودت را پری می خواهی در اوج نسیم های بی معنی و من به طور قطع تو را خواهم کشت. که این کشتن اتوبانیست بدون دور برگردان.

* * *

در برنامه هایی که دنیا برایمان تدارک می بیند، ما تنها تدارک دیده می شویم تا تدارک دیده شده باشیم. ما هیچ چیز نیستیم جز شغلمان و پول هایمان و همسران و فرزندانمان و اتومبیل هایمان. ما هیچ سمبل دیگری برای بروز و ابراز نداریم چون ما تمام مدت دنبال مسیری بوده ایم که انسانیت را کپسول کنیم در کپسول هایی کوچک و از میان آن همه کپسول دست ساز، عمده ی آن ها از دستمان افتادند و زیر کابینت ها و میز ها گم شدند و تنها چند کپسول مضحک در دست هایمان باقی ماند و این کپسول ها همان حقایق انسانی امروزمان هستند که البته بی ارزشند برای آنان که برای انسان ها بی ارزشند یا تنها وجوه سرگرمی دارند.

* * *

تو همه چیزت ناب بود. حتی لبخند هایت، دلخوشی هایت، شکایت هایت و دلواپسی هایت. من احمق و ناشکر بودم که پنجره را نادانسته بستم و به خوراک و چای و سیگارم بسنده کردم و خرد را قاب گرفتم و گذاشتم سر طاقچه. در بی چیزی ام غوغا کردم، قمار کردم، باختم، همه چیزم را و تو به خوبی می دانی...

* * *

درختی که امروز بر زمین می افتد، با آن تبری قطع می شود که دسته اش از چوب درختی بوده است و گوه اش از سنگی است که از دل زمین، همان انبار تغذیه و رشدش بر آمده است. اما سوال اینست کدام دست تبر را بر می دارد؟

یک صبح جمعه

navies — Fri, 10 Jul 2009 04:05:56 GMT

چه تاریک و خسته

تن پیر و نارام

برایت می نویسم

هزار قصه ی تیره

دوتا عشق ْ یکی تو

هزار درد ْ تمام ْ تو

کمی سال کمی عمر

یکی کـُـشت یکی مُرد

یکی خورد یکی کـِشت

یکی باخت یکی داد

یکی سوخت یکی ساخت

یکی ماند یکی رفت

به جبران مافات

همین بس که ماندم

پس از آنکه کـُـشتم

پس از آنکه خوردم

تو رفتی به ابرها

من هم در زمین ها

چه شاه بیت ها که گفتی

چه حرف ها که بافتم

امید ها که داشتی

چه درد ها که کاشتم

دو تا عشق یکی تو

هزار درد تمام تو

یکی ماند یکی رفت

یکی یاد یکی باد

به جبران مافات

که این هم کفا نیست

پس از آنکه دادم

تمام هسته ها را

به پای خواب ِ خزان ها

چه خاموش که خفتم

چه آرام گریستی

چه تاریک و خسته

تن پیر و نارام

لب خاک و بوسه

برایت می نویسم

همیشه تیره و تار

یکی رفت هزار ماند

تو رفتی به دور ها

هزاران نشانه

دو تا بند و شمعدان

همه خوب و آبی

همه ماندگاران همه جاودانی

روزی که خون مفت ترین جنس بود

navies — Thu, 18 Jun 2009 23:39:18 GMT

برای خونی که در رگ هایت اضافی است

فشنگ اضافه در خشاب می گذاریم

An Eternality in a jar

navies — Sat, 09 May 2009 05:41:32 GMT

از پشت همین کوچه ها می گذری

بوسه ی خوب من از تو

توی این پس کوچه ها

خوب می ماند

Just another funeral and just another red carpet grave

navies — Sat, 11 Apr 2009 10:15:18 GMT

تیر می زنی گهگاه

تیر می خورم آرام

تنها و در خودمان

مشق می شویم در شب

روز می شوم با خود

حل می شویم در چای

محو می شوم در تو

دود می شوم بر سقف

اخم می شوی در روی

سنگ می شوم بر کف

نقش می شوی بر سنگ

نقش می شوم بر آب

رنگ می شوم در خواب

هست می شوی در من

نیست می شوم در تو

آب می شوم در جوی

کوه می شوی در جای

وَحش می شوم در کوه

یاد می شوم در دور

خون می شوی در رگ

بند می شوی بر دست

سخت می شوم بر نفس

آرام و با سکوت

تنها و بی خروش

در بستری مفرد

دَرمی کشم با تو

خواب می شوم در رنگ

دور می شوم از تو

خاک می شوم در گور

رخت می شوم در باد

آشفته و رها

پر پیچ و بی خفا

everytime I born, everytime I die, everytime you see

navies — Wed, 11 Mar 2009 00:02:18 GMT

وقت هایی که من به دنیا می آیم، وقت هایی که من از دنیا می روم، تمامشان وقت هایی هستند که قسمت هایی از زمانند و من به عنوان متغیری نچندان مستقل دستخوش تحولات و عملگر هایی می شوم. که البته آن توابع هم استقلال چندانی از آن بازه های زمانی ندارند ولی آن بازه های زمانی در ظاهر ممکن است که مستقل از این دو پارامتر ِ «من» و «توابع عامل بر من» باشند، اما در باطن خود، وابسته اند به حاصل وجودی - و نه کاربردی - عملگر ها و نتایج شهودی و طولی اعمال صورت گرفته بر مواد توسط عملگر ها و توابعی غیر مشهود در بعد های یکسان و یا بعد های مختلف...

* * *

تمامی سیگار ها سفیدند و البته دودهایشان هم سفیدند، لباس های زیر عمدتا سفیدند و همینطور سنگ های توالت هم سفیدند. این اشیا در حالی سفیدند که «... سر ها بریده بینی بی جرم و بی جنایت» و البته این سفیدی ها شاید باید باشند تا از سرخی دنیا بکاهند، در نظر اهل دنیا. البته که می کاهند.

* * *

Everything's been said before

Nothing left to say anymore

When it's all the same, you can ask for it by name

* * *

وقتی من به دنیا آمدم، اواخر اسفند بود، داشت بهار می شد و مردم ساده تر، فقیرتر، راحت تر بودند و گوشت قربانی می شدند دم گلوله ها و لوله های توپ، تانک، مسلسل. و هنوز اثر داشتند آن توپ و تانک و مسلسل کذایی. و هنوز هم دارند. و قبرستان ها آبادتر و آبادان ها ویران تر شدند. و مردم حقیرتر و دریوزه تر و بی دین تر شدند. من هم بزرگ تر شدم. موها سفیدتر، بدن کهنه تر، اسکناس هم بی ارزش تر، آدمیزاد هم پست تر و همیشه یک دوراهی هست، با یک راه درست و یک راه غلط و خیلی دوربرگردان از راه درست به راه غلط و از راه غلط به راه درست. و من تمام عمرم را در این دوربرگردان ها به دور زدن پرداختم. زیگزاگ. خطایی وحشتناک. جرمی غیر قابل بخشش.

پس سیگار می گیرانم و تا دوربرگردان بعدی جلو می روم. و دنیا طوری جلو می رود که خال می شود، نقطه می شود لحظه ای و در لحظه ی بعد دیگر ناپیداست و من به دوربرگردان جدیدی می رسم، به درست یا غلط، نمی دانم...

* * *

Bottomless celebrity scar staged circuses for schoolgirls

Boys are all dressed up like a mediocre suicide omen

Here comes the red carpet grave

Again and again and again

Oh man

* * *

وقت هایی که متولد می شویم، یعنی همان وقت هایی که به متوفی شدن نزدیک می شویم و دایم این دغدغه است که آینده ی موهومی که شاید خواهد بود و شاید نه، چگونه خواهد بود و چه باید کرد تا چگونه بشود و هزاران پرسشی که مثلا اگر پاسخ هاشان را بدانید، آن وقت بسیار اندیشمند و آینده نگر می خوانندتان و دختر هاشان را دو دستی به شما می دهند و شما خواهید توانست پرادوی چهار در بخرید و با گدایی بنزین با ماشین عظیم و مسخره تان در خیابان ها کـ ـس چرخ بزنید و برای زنتان آبمیوه و پیتزا بخرید و به خانه ی فامیل های احمقتان بروید و پـُـز ِ کله ی پوکتان را بدهید و آن ها هم همین پز را به شما می دهند و وقتی به خانه برگشتید، بلند بلند بگوزید، چون شما زرنگید، پول در می آورید و می توانید به پهنای صورتتان بگوزید. البته این ها همه یک «مثلا» اولشان بود، اما فعلا می توانید گوزتان را بدهید تا مابقی اش برسد.

* * *

I'm unsafe, I'm unsafe
I won't repent and so
I memorize the words to the porno movies
It's the only thing I want to believe
I memorize the words to the porno movies
This is a new religion to me
I never believe the devil was real
But god couldn't make someone filthy as you

* * *

و به صراحت می گویم، که تمامی تلاش های آدمیزاد، نوعی از رقابت های جفتگیری است. گاومیش های نر کله ها شان را بهم می کوبند پس از یک دورخیز. گوزن ها شاخ هاشان را در هم گیر می دهند و گربه ها صدا در می آورند و پنجول بر سر و صورت هم می کشند برای تصاحب مدخلی جهت تولید مثل و آدمیزاد نه تنها همه ی این کار ها را انجام می دهد، بلکه بسیار بیشتر و بیشتر هم انجام می دهد تا نسل وامانده و فاسدش را گسترش دهد. و قهرمانی که بودنش از بودن تمام آدمیزاد مشهود تر است، به برگه های کاغذ و اتاق فراموشخانه سپرده می شود چون او قهرمانیست که به درد کله پوکی های ما نمی خورد و این حقیقت است که: «ول کن کله ی بینوای ما را ای قهرمان این کـــله، پوکـــش باصـــفـا تر است.»

I'm a confession that is waiting to be heard

navies — Thu, 29 Jan 2009 14:32:40 GMT

من همه جا می دَوَم به دنبال آنچه که ندارم و در هر بشکه ای با هر آنچه در آن است، پنهان می شوم برای نداشتن چیز هایی که دارم. چیز های که دارم چیز های مرغوبی نیستند، چیز های معیوبی هم نیستند، تنها یک جور چیز های خاصی هستند که داشتن شان با درد همراه است و درد هاشان با زجر و چیز های کثیف و تلخ و خالی همراه اند؛ مثل دهانی ژرف، سیاه، ترسناک و خیلی بد که می مکد و می بلعد و تویش می افتدی، جیغ می زنی، عر می زنی، عق می زنی، می ترسی، مثل سگ می ترسی، مثل پیرمرد ها می ترسی و البته فرو می روی، تا ته. اما تَهی وجود ندارد.

-:«هیچ چیز بزرگ نیست، هیچ چیز به تو صدمه نمی زند، من تو را می گیرم و این گوشه نگهداری می کنم، تا دگردیس شوی، لزج شوی، چسبنده شوی و راهت را ادامه دهی. من به تو غذا، سیگار و جای خواب می دهم. من به تو حیات می دهم. من به تو ترس می دهم. من به تو همه چیز می دهم. البته شاید بدهم. و تو می دوی تا فرار کنی، اما تو در من می دوی، من تمام طرف ها هستم که به سمتشان می دوی، من تو را می گیرم، تا دگردیس شوی، دگرگون شوی، من تو را زیبا می کنم، فربه می کنم و وقتی در تمامی پوشش ها پوشیده شدی دوستت می دارم و اگر نه دیگری را می گزینم...»

فرازی از یک چیزی

و من آن وقت آن قدر سیگار می کشم تا خلط و خون سرفه ها گلوم را پر کند، طعم غریب خلط که جایی در گلو گیر می کند که نه بالا می آید و نه پایین می رود، سخت آزارم می دهد، اما قورت اش که دادم، راحت می شوم. ولی باز سرفه می کنم و خلط در گلویم جمع می شود. از تو بدم می آید، اما می ترسم که بهت بگویم و تو بدتر کنی و شاید هم واقعا از تو بدم نمی آید ولی باز هم شاید تو بدتر کنی. و در هر صورت تو هرچه می خواهی می کنی و من هر چه را که می خواهم تنها می توانم رویاگونه مرورش کنم و در خنکی و لطافتش به خیال خودم کیف کنم. در قفسی نیمه تاریک با چند ده فاحشه ی وحشی، که مثل پارچ آب، شیشه ی ودکا را سر می کشند، خیس عرق می شود پوست نرم و داغشان، بوی الکل نفس هاشان قفس را پر می کند و قلبم تند می شود و حالم از این سدوم افسانه ای ام بهم می خورد. دلم چه می خواهد؟ آه کشیدن اثر نخواهد داشت.

-:« فریفتگی قرض گرفته شده بود و چاقویی شیرین در فردا می پوسید. اعترافی هستم که منتظر شنیده شدن است. باران خالی ات را بر من بسوزان، جملات پیش از مرگت را آرام زمزمه کن. بر محراب ناخودآگاه ام زانو می زنیم. تمام غنچه های یاس های من شکفته اند گویی که برای مخدر گدایی می کنند و من الماسی هستم، از تمامی صورت هایی که به دست آورده ام خسته شده ام. امنیت سایه را تامین می کنیم و ماده محو می شود و هنوز آثار من در رگ های تو جاریست...»

فرازی از یک چیزی

ما با دندان و خون و مدفوع و اسپرم و پول زندگی می کنیم و ما می دانیم که دندان و مدفوع ابزاری برای خوردن هستند و خون مایه ی حیات و اسپرم ابزار مسری کردن حیات است و البته پول هزینه ی این چند هنر بشریت است.