در درجات این دنیای پست و زرق و برقش که هیچ اش به ما ارزانی نشد دردناک ترین اتفاق به حقیقت پیوستن بدبینانه ترین پیش بینی هایت است. جیب جلیقه هایم از سیگار ها پر و خالی می شوند و من پیرتر پیرتر می شود و البته بازنده تر. درد ماندگار است و دارو فراوان. از مسکن های مختلف و درمان های قطعی والبته ترسناک و دردناک. این طبیعت دنیای پست است، در بده-بستان هیچ وقت ضرر نمی کند و قطعا بهترین های هر نوع را به گران ترین اشیا معامله و در حقیقت معاوضه می کند و احتمالا [احتمال قریب به یقین] انسان ها بازنده ی این سریال معاملات و معاوضات هستند.

* * *

من تو را از جایی که نبودی به جایی آوردم که باز هم نبودی. تو را تغذیه می کنم، تو را شکنجه می کنم، تو را آبدیده می کنم. من تو را فولاد می خواهم و تو خودت را پری می خواهی در اوج نسیم های بی معنی و من به طور قطع تو را خواهم کشت. که این کشتن اتوبانیست بدون دور برگردان.

* * *

در برنامه هایی که دنیا برایمان تدارک می بیند، ما تنها  تدارک دیده می شویم تا تدارک دیده شده باشیم. ما هیچ چیز نیستیم جز شغلمان و پول هایمان و همسران و فرزندانمان و اتومبیل هایمان. ما هیچ سمبل دیگری برای بروز و ابراز نداریم چون ما تمام مدت دنبال مسیری بوده ایم که انسانیت را کپسول کنیم در کپسول هایی کوچک و از میان آن همه کپسول دست ساز، عمده ی آن ها از دستمان افتادند و زیر کابینت ها و میز ها گم شدند و تنها چند کپسول مضحک در دست هایمان باقی ماند و این کپسول ها همان حقایق انسانی امروزمان هستند که البته بی ارزشند برای آنان که برای انسان ها بی ارزشند یا تنها وجوه سرگرمی دارند.

* * *

تو همه چیزت  ناب بود. حتی لبخند هایت، دلخوشی هایت، شکایت هایت و دلواپسی هایت. من احمق و ناشکر بودم که پنجره را نادانسته بستم و به خوراک و چای و سیگارم بسنده کردم و خرد را قاب گرفتم و گذاشتم سر طاقچه. در بی چیزی ام غوغا کردم، قمار کردم، باختم، همه چیزم را و تو به خوبی می دانی...

* * *

درختی که امروز بر زمین می افتد، با آن تبری قطع می شود که دسته اش از چوب درختی بوده است و گوه اش از سنگی است که از دل زمین، همان انبار تغذیه و رشدش بر آمده است. اما سوال اینست کدام دست تبر را بر می دارد؟