ما جهنمیــان؛ تنفس نمی کنیم، در بودن، تمثیل ِ چیزی نیستیم و تنها شقی از موجودیت هستیم که نه مجازی است و نه حقیقی.

ما جهنمیان؛ دور ِ پاتیل ِ بزرگی ایستاده بر توده های ِ هیزم ِ شعله ور؛ در عریانی ِ کامل؛ می گردیم، می رقصیم و هر آن انتظار می کشیم تا، محتویات ِ جوشان ِ پاتیل، روی ِ تن های ِ بی لباسمان فرو بریزد. در بزم ِ عریانیمان؛ کشدار، خارج و گوشــخراش می خوانیم و تکرار می کنیم برای ِ اِنکــُـر ِ قطعه ای نامعلوم:

Je suis méprisé...

Je suis mép

                     ri

                       sé...

Pour le

            éclair

                     de mal...

éc

    lair

         de mal...

ما چیزهایی هستیم تا چیز های ِ دیگری را سرگرم کنیم. چیزهایی که عده ی کمتری دارند و همیشه دور ِ پاتیلشان می خوانند:

I'm on a campaign for pain

and when I get elected,

I'll wipe the white of your house,

the smile of your face...

□      □      □

من - چیزی معدوم و جا مانده در رگ و ریشه ی ِ سنگ و خشت ِ کوچه باغ های ِ اینجا و آنجا - وقتی در نزدیکی ِ آن خزان - ناخواسته و نادانسته - این دریانوردان را وادار به دریازدگی کردم و شرح ِ استفراغ های ِ زردآبی و بلغمی شکلشان را مثل ِ تفاله ای پس زدم، نمی دانستم که زردآب ها، روز به روز، غلیـظ تر، تیره تر و متعفن تر می شوند.

حالا کمبود ِ چیزها و تکه هایی از خودم را احساس می کنم که انگار به عاریه، در مایع ِ گرم درون ِ لیـوان ها، جعد ِ دود های ِ سفید ِ معلق در هوا و کاغذ ها و مرکب ها، جا مانده اند.

نابغه گری ها، ما را به سوی ِ افقی سوق می دهند که چون لکاتــگان ِ عریان، در گرداگرد ِ میله ای فلزی می لغزیم و رویه ی بودن را دنبال می کنیم.

و این رویه ی زندگانیست که جایی در "جمودیت"، ته مانده های ِ حیوانیتی درنده، در زیر ضربه های ِ شلاق، نعره بکشد و از حلقه ای شعله ور عبور کند و آرام آرام در جایی بخزد، چیزی بجَوَد و در خوابی فرو برود.

فعل و انفعالات ِ حیات داشتن، ماهییت پیچیده ای ندارند، تنها تخریب و فرسایشی را ادامه می دهند تا نژاد های ِ زنده، پس عبور از حلقه ها و خزیدن در بستری، نطفه ای را در رطوبت ِ ویژه ای از درندگی، بخیه بزنند و آن نطفه آن قدر خودش را کـُــپی - پــِــیــــست می کند، تا در زمانی نابغه ای با شکوه بشود و درندگان ِ کهنه را به تمجید و تحسین وادارد و سپس در شبی، پس از عبور از کوچکترین حلقه ی شعله ور، در بستری می خزد و در جول و پوست ِ یک پــُـرن استار؛ دمیده می شود و صدای ِ نفس کشیدن هایش، در گرما، تعرق، رطوبت و خشونتی در لباسی مبدل، گم و گور می شود و شاید نطفه ای تنیده شود که در دوران با شکوه ِ نابغه گری - اش، به این فکر بیافتد که آیا لکوموتیو مدرن تر است یا کلاه ِ استوانه ای ِ بلند...